Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Scroll to top

Top

Rigth now get betting bonus from bookmakers
پىكىر جوق

تالوكپەدەگى تامارا

تالوكپەدەگى تامارا
admin
  • On قاڭتار 7, 2020

مەن ونى العاش تالوكپەگە بارعانىمدا كوردىم.

شاعالالىدان جولىققان تالاپ ەسكى كولىگىن قالىپتان تىس جىلدامدىقپەن جۇيتكىتىپ وتىردى. اۋەلدە اڭعارماعان ەكەم. كولىكتىڭ تەجەگىشىمەن جىلدامدىق ارتتىرعىش قۇرىلعىلارىنىڭ بارلىعى رۋلگە قولمەن باسقارىلاتىن ەتىپ ورنالاستىرىلعان ەكەن. الدەنەنى بىلمەك بولعان ادامداي تىزەسىنەن كوز سالعام. تىزەدەن تومەن شالباردىڭ بوس بالاعى سالبىراپ تۇر ەكەن. مەنىڭ كوز تاستاعانىمدى اڭعارا قالعان باتىل «ەرجىگىتتىڭ باسىنا نە كەلىپ نە كەتپەيدى… الاپات شىرعالاڭعا ءتۇسىپ ەكى اياقتى بىردەي بەردىك. قالعانىنا قاناعات دەپ ءجۇرمىز» دەپ كۇلىپ قويدى. مەن ودان ارى ەشنارسە سۇراۋعا ءداتىم جەتپەدى. ارەدىك جولدىڭ ۇڭعىل-شۇڭعىلىنا جولىققاندا ءتورت دوڭعالاعى ءتورت جاققا شاشىلىپ كەتەردەي سەلكىلدەيدى. ءوزىنىڭ وسى كولىكپەن ون بەس جىلدان بەرى بىتە قايناسىپ كەتكەنىن ايتقان ول سەرىپپەدەن اتىلعان وقتاي جۇيتكىپ كەلە جاتىپ، كەنەت ارتىنان الدەقانداي شومبال جابىسقانداي جۇلقىنا باياۋلاي قالىپ بىردە كەڭ تىنىس العانداي ۇدىرە تارتىپ وتىرىپ، تالوكپەنى جاناي اعىپ جاتقان قاراوزەنگە جەتە ورلەي جاعالاپ وتىرىپ كۇن اۋعانشا ءجۇردى دە، سوڭعى تۇمسىعىن تىرەگەن شاعىن اۋدان ورتالىعىنىڭ شەتكى كوشەلەرىنىڭ بىرىندەگى ەسكى بازاردىڭ جانىنان ءتۇسىرىپ كەتتى. قولىمدا شاعىن جول قاپشىعىم قالاي بارارىمدى بىلمەي دىلگەرىپ تۇرعانمىن.

تالوكپە. تامارا قىز. ۇنەمى تۇسىمە كىرەتىن تامارانى ىزدەپ كەلىپ تۇرمىن. كىمنەن، نە دەپ سۇرايمىن… كەلەرىن كەلىپ السام دا ەندى قايدا بارارىمدى بىلمەي دىلگىرە باستادىم. ويىما وسىلاي جولعا شىعار الدىنداعى وقيعالار ورالا بەردى.

تاڭعى شاي ۇستىندە ايەلىم ساراعا تالوكپەگە بارىپ قايتپاق نيەتتە ەكەنىمدى ايتقان-تۇعىم.

تالوكپە تۋرالى اڭگىمە باستالسا سارانىڭ جىنى ۇستايدى.

–        نە شارۋاڭ بار؟ – ءبارىن ءبىلىپ تۇرسا دا ادەيى سۇراپ وتىر.

–        ەشقانداي… – مەن بارىنشا سالماقتى جاۋاپ قاتىپ وتىرمىن.

–        وندا نەگە باراسىڭ؟ – دەپ جىلارمان بولعان ساراعا قاراپ:

–        مازام كەتىپ ءجۇر… – دەدىم شىنىمدى ايتىپ.

–        سورلى-اۋ! ساعان اناۋ ايدالاداعى تالوكپەگە ەمەس، مىنا ىرگەدە تۇرعان ەمحاناعا بارۋ كەرەك قوي! قانشا ايتتىم… ءسوز تىڭدامايسىڭ… – سارا مەنى مۇسىركەي سويلەدى.

–        دەنىم ساۋ، ەمحانادان نە ىزدەيمىن… – دەدىم مەندە قارسىلاسىپ.

–        دەنىڭ ساۋ بولسا ءتۇنى بويى نەگە تالوكپە… تامارا قىز دەپ ۇيقىسىراپ شىعاسىڭ… ەندى سول تالوكپەگە بارام دەپ وتىرعان ءسوزىڭ مىناۋ… سەن اۋرۋسىڭ… – سارا ەندى قوي قوڭىر كوزدەرى تىكىرەيىپ جىندانا باستادى.

–        ءيا، نە دەسەڭ سونى ايت… مەن سوندا كەتتىم… – ءوزىمنىڭ شىنىمەن بارىپ قايتۋعا بەل بۋعانىمدى ايتىپ وتىرمىن.

–        وسى سەنىڭ مەنەن جاسىرىپ جۇرگەن ءبىر سىرىڭ جوق پا؟ – ەندى ول ايەلگە ءتان كۇمانقورلىعىنا باستى.

–        قويشى، جانىم، قايداعىنى ايتپاي؟.. – دەدىم مەن جالتارىپ جاتقانىمدى الدە اقتالعانىم بەلگىسىز.

–        راس ايتام… مەنىمەن ۇيلەنگەننەن بەرى ءار كۇنى تۇندە تامارا قىز دەپ ۇيقىسىرايسىڭ دا جاتاسىڭ… قانشا رەت سۇرادىم… راسىڭدى ايتشى… – سارا ءوزىنىڭ بىلگىسى كەلگەنىن سۇراپ الا قويماققا ايارلانا قالدى.

–        شىنىمەن بۋالدىر ءبىر ءتۇس… ويانا ءبارى ەسىمنەن كوتەرىلىپ كەتەدى… – دەپ مەن بار شىنىمدى ايتىپ وتىرمىن.

–        سەنەيىن-اق دەيىم… بىراق سەنگىم كەلمەيدى… نە دە بولسا مەنەن جاسىرىپ جۇرگەن ءبىر نارسەڭ بار… – ول ەندى كوز جاسىن سىعىمداي باستادى. مەن قالاي جاۋاپ قايتارارىمدى بىلمەي داعدارىپ ءبىراز وتىردىم دا سالدەن سوڭ بارىپ:

–        وسى سۇراقتان مەن دە شارشادىم… – دەدىم كۇرسىنىپ.

–        مەنى ايتساڭشى… – سارانىڭ جانارىنان اققان جاس كويلەگىنىڭ ەتەگىنە تىرسىلداپ تاما باستادى. جانىم اشىپ كەتتى. قاسىنا كەلىپ يىعىنان وزىمە قاراي تارتىپ بەتىنەن ءسۇيدىم. مەنەن ايىرىلىپ قالمايىن دەگەندەي تاس قىلىپ قۇشاقتاپ العان ونى ايمالاپ تۇرىپ:

–        سول ءۇشىن تالوكپەگە بارىپ قايتسام دەپ وتىرمىن… – دەدىم قايتالاپ.

–        جوق، جىبەرە المايمىن… – سارا ەڭىرىپ جىلاي باستادى. مەن سارانى تەرەزەنىڭ الدىنداعى كرەسلوعا اپارىپ وتىرعىزدىم دا:

–        جانىم مەنىڭ… سەن قالاساڭ دا، قالاماساڭ دا مەن تامارامەن كەزىگىپ قايتۋعا بەل بۋدىم! – دەدىم داۋسىمدى ءسال قاتايتا.

–        ەسىڭ دۇرىس پا! – سارا تاعى شاڭق ەتە قالدى.

–        ءيا، دۇرىس بولعان سوڭ دا وسى سۇراقتىڭ جاۋابىن ءبىر جولا شەشسەم دەپ وتىرمىن… مەن بارىنشا سالماقتى بولۋعا تىرىسىپ وتىرمىن…

–        ەرتاس، ماعان سالساڭ سەنى ەشقايدا دا جىبەرگىم كەلىپ وتىرعان جوق! – ەندى ول بارىنشا جىلى سويلەۋگە تىرىستى. بىراق داۋىسىنىڭ ار جاعىنداعى ءدىرىل اتىلىپ شىققالى تۇرعان اشۋىن انىق اڭعارتىپ تۇر.

–        بارۋىم كەرەك! – دەپ كەسىپ ايتتىم دا، جازۋ ۇستەلىمنىڭ ۇستىندە تۇرعان الدىن الا دايىنداپ قويعان جول قاپشىعىمدى قولىما الدىم.

–        وندا بىرگە بارامىز…  – دەگەن سارا ورنىنان جۇلقىنا تۇردى.

–        قوي ارى! سەنىڭ ەسىڭ دۇرىس پا؟ – مەن شىنىمەن ابدىراپ قالدىم.

–        ءيا دۇرىس! – سارا نىق سويلەپ تۇر.

–        وندا بۇنىڭ نە؟ – دەدىم مەن جايماشۋاقتاپ.

–        قوينىنداعى بايىن ايدالاداعى بىرەۋگە قانداي قاتىن جىبەرەدى… – سارا بۇعان نە دەر ەكەن دەگەن ادامشا بەدىرەيىپ قاراپ تۇر.

–        قويشى، جانىم… ول مەنىڭ جەكە شارۋام… – ەندى مەن جالتارا باستادىم.

–        ءيا، جەكە شارۋاڭ! جەكە شارۋاڭ سول، ايەلىڭە اشىعىن ايتىپ ايدالاداعى ءبىر سالداقىعا كەتىپ باراسىڭ… – سارا قايتادان دولدانا باستادى.

–        قويشى… ونىڭ نە جازىعى؟ – مەن ابدىراپ قالدىم.

–        نە جازىعى؟..

–        ءيا.

–        ەشقانداي جازىعى جوق دەيسىڭ عوي سەن سوندا…

–        ءيا…

–        مەن سەنىڭ «تۇسىمدە عانا كورىپ ءجۇرمىن… بىلمەيمىن تانىمايمىن…» دەگەن ەرتەگىڭە سەنىپ ءجۇر دەيسىڭ بە؟ – سارا وتالىپ كەتتى.

–        سەنبەسەڭ ءوزىڭ ءبىل! – مەن دە قاتايا باستادىم.

–        قالاي سەنەم؟ – ول جۇلقىنىپ قارسى الدىما جەتىپ كەلدى.

–        ءوز ەركىڭ! – دەپ ءسال شەگىندىم مەن.

–        سەندىر ال مەنى… – سارا تەبىتە باستادى.

–        سونى ساعان سەندىرمەك تۇگىلى ءوزىم دە بىلمەي ءجۇرمىن… – دەدىم مەن دىلگىرىپ.

–        وندا مەنى الا كەت! – سارا جاتىن بولمەگە بارىپ كيىم-كەشەكتەرىن جيناي باستادى.

–        نە ءۇشىن؟ – مەن نە ايتارىمدى بىلمەي ساسقالاقتاپ ءبىراز تۇرىپ بارىپ ويلانا باستادىم. راسىندا بىرگە بارىپ كەلۋگە بولاتىن شىعار…

–        مەنەن جاسىرعانىڭ بار بولماسا الا كەتەسىڭ! – سارا قولىنا جول قاپشىعىن الىپ مەنىڭ جانىما كەلدى دە، مەنى سىرتقا قاراي سۇيرەلەي جونەلدى. تابالدىرىققا جەتە كوزىم قاراۋىتىپ باسىم اينالىپ كەتتى. ەكى تىزەم قالتىرىپ بارىپ جۇرەلەي وتىرا كەتتىم. سارا:

–        ەستەر! ەستەر! – دەپ جۇلقىلاپ ورنىمنان سۇيەپ تۇرعىزدى. سول ارالىقتا قۇلاعىما تامارانىڭ داۋسى كەلىپ ۇلگەردى:

–        جانىم مەنىڭ… ماعان تەك ءبىر ءوزىڭ عانا كەلە الاسىڭ… تەك ءبىر ءوزىڭ عانا… ولاي بولماسا قاعيدا بۇزىلادى… مەنەن ايىرىلىپ قالاسىڭ… ەسىڭنەن شىعارما! – دەپ بارىپ ءۇزىلىپ كەتتى. مەن ەسىمدى جيناپ:

–        جوق، سارام مەنىڭ… وندا سەنى اپارا المايمىن… قاعيدا سولاي، –  دەدىم ءتىلىم ازەر سوزگە كەلىپ. بوساعانى كەرىپ تۇرا قالعان سارا:

–        وندا سەنى ەشقايدا جىبەرمەيمىن… – دەدى قايتا دولدانىپ.

–        بارۋىم كەرەك، جانىم. ءتۇسىنشى مەنى… ءارى ءبىر ءوزىم عانا بارۋىم كەرەك. بۇگىن بارسام ەرتەڭ ەرتە قايتىپ كەلەمىن… – دەدىم مەن ەندى ساراعا جالىنىپ.

–        ەستەر، سەن مەنەن ءبىر نارسە جاسىرىپ ءجۇرسىڭ؟ – سارا ساباسىنا تۇسە باستادى.

–        سەنەن ەشنارسە جاسىرعانىم جوق، جانىم… ماعان سەنشى… سەنەن نەنى جاسىرۋىم مۇمكىن… نەگە جاسىرام؟! – مەن ءۇشىن قالايدا سارانى قالدىرىپ كەتۋىم كەرەك ەكەنىن ءتۇسىندىم.

–        وندا بىرگە بارامىز… – ول قايتا اۋەنىنە باستى.

–        جوق، بولمايدى دەدىم عوي… – قايتا جالىنا باستادىم.

–        نە ونى مەنەن ارتىق كورەسىڭ بە؟ سەن بولماساڭ ءومىرىمنىڭ ءمانى جوق… بۇل ومىردە تەك سەنى عانا ءسۇيىپ وتەم… تەك سەن عاناسىڭ… قايدا سول قالىڭ وتىرىك ۋادەڭ… – قايتادان شاڭقىلداي جونەلگەن ساراعا:

–        قويشى بولدى، سارا! – ءدىدىم.

–        نەسىن قويام… ونىڭ قانداي سالداقى ەكەنىن مەن قايدان بىلەيىن…

–        جەتەر ەندى… – مەنىڭ دە جۇيكەم سىر بەرە باستادى. مەنىڭ تۇتەي باستاعانىمدى بايقاعان ول:

–        نە، مەنىڭ سالداقى دەگەنىم جانىڭا ءتيىپ بارا ما؟ – دەپ ونان ارى ورەكپي جونەلدى.

–        قىسقارت ەندى… – مەن ەركىمنەن تىس اقىرىپ جىبەردىم. مەنەن بۇندايدى كۇتپەگەن بولسا كەرەك، سارا ماعان قاراپ از-كەم توسىلىپ تۇردى دا ءوز شاشىن ءوزى جۇلمالاپ:

–        قىسقارتا المايمىن… ونىڭ قانداي سالداقى ەكەنىن… ەكەۋىڭنىڭ قانداي سۇرقيا سىرلارىڭ بارىن مەن قايدان بىلەيىن… سەندەردىڭ قانداي ارامدىقتارىڭ بارلىعىن قايدان بىلەم… – تىپتەن قويار ەمەس. مەن سارانى بوساعاعا قاراي يتەرىپ تاستاپ:

–        سەنبەسەڭ ءوزىڭ ءبىل… – دەپ ەسىكتەن شىقتىم. ارتىمنان ەرە شىققان سارا:

–        سەندىرىپ كور… وسى كۇنگە دەيىن شىداپ كەلدىم… بۇدان ارىعا مەنىڭ دە جۇيكەم جەتەر ەمەس! ايت اشىعىن. – ەتەگىمە جابىسىپ قالار ەمەس.

–        نەسىن ايتام… – مەن ارتىما بۇرىلماي كەتىپ بارامىن.

–        كىم ول؟ قانداي سالداقى؟.. سەنىمەن بىرگە بارىپ شاشىن جۇلىپ قولىنا بەرەم… – دەپ ارتىمنان قالار ەمەس.

–        بىلمەيمىن… بىلمەيمىن… بىلسەم ايتار ەم ساعان، باسىمدى قاتىرما ەندى مەنىڭ… ەتەگىمە جارماسقان ونى كەيىن سەرپىپ تاستادىم.

–        نەگە بىلمەيسىڭ؟ بىلەسىڭ… ارامدىعىڭدى جاسىرىپ ءجۇرسىڭ… – سارا قويار ەمەس.

–        بىلمەيمىن دەدىم، بولدى، بىلمەيمىن… مەنىڭ دە تالاعىم تارس ايىرىلدى.

–        ويناسىڭ شىعار… مەنەن جاسىرىپ جۇرگەن… باياعىدان تاۋىپ العان… سارا ارت جاعىمنان كەلىپ تارس قۇشاقتاي الدى.

–        باسىمدى قاتىرما… – مەن بۇل جولى بار كۇشىممەن جۇلقىنا بوساندىم دا بەتىنە شاپالاقپەن جانىپ جىبەردىم. باج ەتە قالعان ول:

–        مەن بە سەنىڭ باسىڭدى قاتىرىپ جۇرگەن… باسىڭدى قاتىرىپ جۇرگەن كۇندىز ويىڭنان، تۇندە تۇسىڭنەن شىقپايتىن اناۋ سايقالىڭ… سول سايقالىڭ ءۇشىن ماعان قول كوتەردىڭ مىنە… – دەپ ول ەڭىرەپ وتىرا كەتتى.

مەن ءجىتى باسىپ كوشە جاققا قاراي شىعا بەردىم. سوڭىمنان باجىلداي ايقايلاپ جاتقان سارانىڭ سوزىنە قاراعانىم دا جوق… تەك كوشەنىڭ ارعى بەتىنە وتە بەرە تاكەن شالدىڭ ايقايىن ەستىپ قالدىم.

–        ءاي، قۇداي اتقان ەرتاس… سارانى تاعى جىلاتىپ جاتسىڭ با؟..

مەن ارتىما بۇرىلماستان جولاۋشىلار بەكەتى جاققا قاراي جىلدام جۇگىرە جونەلدىم.

تالوكپەگە باراتىن كولىك وڭايلىقتا تابىلا قويمادى… كۇنىنە ءبىر رەت قاتىنايتىن جولاۋشىلار اۆتوبۋسى الدەقاشان كەتىپ قالعان ەكەن. ەندى تەك جالدامالى جۇرگىزۋشىلەردى تابۋ كەرەك. ارلى-بەرلى ساندالىپ ءبىراز ءجۇردىم. الدەكىمدەردەن تالوكپەگە باراتىن كولىك تۋرالى ءجون سۇراستىم… جولدىڭ قارسى بەتىن نۇسقاعان بىرەۋى اندا بارىپ تۇرساڭىز سولاي باراتىندار جولاي الا كەتەدى… مىنا جەردە جۇرگەنىڭىزدىڭ ەش پايداسى جوق دەپ اقىل ايتتى.

جولدىڭ قارسى بەتىندەگى جانار ماي بەكەتىنىڭ جانىنا بارعانىم سول ەدى، كوپ كۇتتىرمەي ەسكى نەمىس كولىگى جانىما توقتاي قالىپ:

 – قايدا باراسىڭ؟ قياق مۇرتتى جىگىت باياعى تانىسىمداي ءتىل قاتتى.

–        تالوكپەگە…

–        و، جول سەرىك بولاتىن بولدىڭ… كەل وتىرا قال، مەن دە سوندا بارا جاتىرمىن…

–        راحمەت! اۆتوبۋس كەتىپ قالىپتى…

–        ا… باياعىدا دا سولاي ەرتە قاتىنايتىن ەدى…

–        بىلمەيدى ەكەنمىن… ءبىرىنشى رەت بارا جاتىرمىن…

–        مەنىڭ بارماعانىما دا قانشا زامان ءوتتى. ون جىلدان سوڭ كەلە جاتىرمىن…

–        تالوكپەدەن ەمەسسىز بە؟

–        تۋعان جەرىم… دەگەنمەن ەسەيە باسقا جاققا كوشىپ كەتكەنبىز… كەيدە ادامدى ءبىر جەرلەر وزىنە قابىلدامايدى ەكەن عوي… مەن دە سونداي بەيباقتىڭ ءبىرىمىن… اۋىر كولىك اپاتىنا ۇشىراپ جانىم ازەر قالعان سوڭ باسقا جاققا قونىس اۋدارىپ كەتكەن ەدىم… مانادان بەرى سۇراي الماي كەلە جاتقان بولارسىڭ… تىزەدەن تومەن جوق… سوسىن دا بارلىق قۇرىلعىنا قولمەن باسقارۋعا كوشكەنمىن… ايتپاقشى تانىسپاپپىز عوي… ول رۋلدان قولىن الىپ: – اتىم باتىل… دەدى اقسيا كۇلىپ.

–        مەن ەستەرمىن، – دەدىم ەرىكسىز تىزەسىنە كوزىم ءتۇسىپ.

–        ال ەستەر مىرزا، جايشا بارا جاتسىڭ با؟ – دەدى باتىل اڭقىلداپ.

–        ايتارلىقتاي شارۋام جوق… – دەدىم مەن دە.

–        وندا؟.. جىگىت تاڭدانىسپەن بەتىمە جالت قارادى.

–        جاي كورىپ قايتۋعا… مەن بارىنشا جايباراقات جاۋاپ قاتتتىم.

–        قىزىق… ول داۋسىن سوزا ىڭىرانىپ – كورىپ قايتۋعا… دەپ قايتالادى. مەن ءوپ-وتىرىك كۇلگەن بولدىم دا.

–        ءوزىڭىز قاي جاقتان كەلە جاتىرسىز… مەن قۇمدالادان… سوندا تۇرعانىما ءبىراز بولعان. جاڭا ايتتىم بۇرىن وسى تالوكپەدەن قونىس اۋدارعانبىز… ەسكى تام ءۇيىمىز قالعان ەدى… سوڭعى كۇندەرى سول تۇسىمنەن شىقپاي قويدى… راسىن ايتسام سوعان بارىپ قايتايىن دەپ بارا جاتىرمىن… ەل ەسى اۋىسقان دەپ ويلار… ءتۇسىن ىزدەپ بارا جاتقان دەپ… جىگىت مۇڭايا كۇلىمسىرىدى.

–        ءۇھ – دەپ تەرەڭ دەم العان ماعان قايتا جالت قاراعان ول:

–        نەگە سونشا كۇرسىندىڭ؟ – دەپ سۇرادى.

–        ەسى اۋىسقاننىڭ كوكەسى مىنە قاسىڭدا كەلە جاتىر… – دەدىم مەن شىنىمدى ايتىپ.

–        قالايشا؟ – بەتىمەن تاڭدانا قاراعان باتىلعا:

–        مەن دە سول ءبىر تۇسكە بولا بارا جاتىرمىن… ءتىپتى بىرەۋگە ايتۋدىڭ ءوزى وعاش… – دەدىم مەن قوس الاقانىمدى ۋقالاپ وتىرىپ.

–        قوي، راس پا؟ – باتىل سەنبەي وتىرعانداي.

–        ءيا… – دەيمىن مەن قايتالاپ.

–        تالوكپەدە كىمىڭ بار ەدى؟ – باتىل اڭگىمەنىڭ اۋانىن بۇزعىسى كەلگەندەي.

–        ەشكىمىم… تەك تۇسىمە كىرە بەرەتىن تامارا دەگەن قىزدان باسقا ەشكىمىم جوق… – مەن تاعى دا شىنىمدى ايتتىم.

–        مەن مانا ايتتىم عوي بۇرىن وسى اۋىلدا تۇرعانمىن دەپ. راسىن ايتسام تامارا دەگەن قىز بارىن بىلمەيدى ەكەنمىن… وندا قايدا باراسىڭ… – دەپ سۇرادى باتىل الداعى جولعا تەسىلە قاراپ وتىرىپ.

–        بىلمەيمىن… شاماسى ءبىر بازاردىڭ جانىنان قالدىرىپ كەتەرسىڭ… ەلەس ءيا تۇيسىك ەسكى بازار دەگەندەي بولادى… – دەگەن ماعان.

–        مۇمكىن بىرگە جۇرەمىز… – دەدى باتىل.

–        جوق، كەرەك ەمەس… شىنىن ايتسام قايدا بارارىمدى ءوزىم دە بىلمەيمىن… – دەپ ازاردا بەزەر بولىپ جاتىرمىن.

–        جاقسى، بازاردىڭ جانىندا قالدىرىپ كەتەرمىن… ۇمىتپاسام  سول ماڭدا قوناق ءۇي بولۋ كەرەك… ەسكى بولسا دا تۇنەپ شىعۋعا جارار. مەن ەسكى تامدى سوققاسىن سوندا بارامىن.

–        ا، قوناق ءۇي بولسا جاقسى ەكەن. ونسىز دا باسقا بارار جەرىم جوق…

–        ومىردە تالاي تاڭعاجايىپ بولادى عوي… ءوز باسىمدا دا… دەسە دە سەنىڭ ءتۇسىمدى ىزدەپ بارا جاتىرمىن دەگەنىڭە ءالى يلانا الماي كەلەمىن… – دەپ باتىل قىرىلداي كۇلدى.

–        ءيا… تۇسىمە تامارا دەگەن قىز كىرەدى… كەيدە تۋرا ءوز ايەلىمنىڭ كەيپىندە كىرەتىندەي… ويانا ءبارى ەسىمنەن كوتەرىلىپ كەتەدى… ءتۇن سايىن سول تامارانى ىزدەپ شارق ۇرىپ قينالىپ جۇرەم… تالوكپەدە ەسكى بازارعا كەل… تەز كەل… كەلشى ماعان دەپ جالبارىنعان قىز داۋسى… مەن كەلىپ تاياي بەرگەندە الدەبىر قۇدىرەت ونى اسپانعا قاراي كوتەرە جونەلەدى… مەن تامارا، تامارا دەپ ايقايلايمىن… قىزدىڭ اتى تامارا ەكەن دەيمىن… سوسىن نە بولسا دا بارىپ ءبىر كورەيىنشى دەگەنىم… – دەپ تۇسىنىكتەمە بەرگەن ماعان:

–        تىلسىم دۇنيە… – دەپ باتىل داۋسىن بارىنشا سوزا كۇرسىندى.

–        ءيا، تۇسكە بايلانعان ەكەۋمىزدىڭ جولىققانىمىزدى ايتساڭشى… – دەدىم مەن ءسوز رەتى عىپ.

–        ايتپا… راس وسى سەنى ءبىر جەردەن كورگەن سەكىلدىمىن… قۇمقالاعا بارىپ پا ەڭ؟ – دەدى ول ماعان بەدىرەيە قاراپ.

–        جوق… – دەپ وعان قاراپ وتىرىپ ءوزىم دە الدەقايدا ءبىر تانىس ادامداي سەزىلىپ كەتتى دە، – مەن دە سەنى ءبىر جەردەن كورگەن سەكىلدىمىن… دەدىم. ەكەۋمىز جول بويى ءبىر-ءبىرىمىزدى قايدان كورگەنىمىزدى ەسىمىزگە تۇسىرە المادىق.

ءتۇس اۋا تالوكپەگە جەتتىك.  باتىل مەنى ەسكى بازاردىڭ جانىنا اكەلىپ ءتۇسىردى دە:

–        مەن كەشىرەك كەلەمىن… بازاردىڭ ارعى بەتىندە قوناق ءۇي بار. سوندا جولىعارمىز… كورىسكەنشە، – دەپ قوشتاستى دا، كولىگىنىڭ ارتىنان قارا ءتۇتىن بۋداقتاتىپ كەتە باردى.

اۋەلدە قايدا بارارىمدى بىلمەي دىلگىرىپ ءبىراز تۇردىم دا، ەندى كورىنىپ تۇرعان ەسكى بازارعا قاراي بەت الا بەرىپ ەدىم، انادايدان ماعان قاراي كۇلىمدەپ كەلە جاتقان قىزىل كويلەكتى قىزدى كورىپ اۋەلدە  مەنىڭ تۇسىمدە جۇرگەن تامارا وسى شىعار دەپ ويلاعام. اۋدەم جەردەن كورىنگەن قىز تۋرا قارسى الدىما كەلگەنشە كوز الدىمنان وزىمە تانىس قانشا بەينە ءوتتى… ەشكىمگە ۇقسامايدى… نەگە ەكەنىن قايدام ارعى جاعىمداعى ءبىر تۇيسىك بۇل تامارا ەمەس دەيدى. الدە باسقا ءبىر تانىسىم شىعار دەپ ويلادىم. مۇمكىن ۇمىتىپ قالعان شىعارمىن دەپ تانىماعانىمدى سەزدىرگىم كەلمەدى.

–        سالەم! قالاي جەتتىڭ؟ قىز بەتىمنەن ءسۇيىپ، امانداسىپ موينىما اسىلا كەتتى.

–        جاقسى… جولدىڭ ءسال ناشارلىعى بولماسا، تاماشا-اق جەتتىم، – كۇتپەگەن كەزدەسۋدەن ابدىراپ قالسام دا، ءوزىمدى بارىنشا ەركىن ۇستاۋعا تىرىسىپ جاتىرمىن.

–        ءيا، ادامدارعا ارنالعان جول سولاي… – قىز سىقىلىقتاپ كۇلە جونەلدى…

–        ءوزىڭ قالاي جەتتىڭ؟ – ايتەۋ وسى اۋىلدا تانىسىم جوق. قالاي بولسا دا مەن سەكىلدى سىرتتان كەلگەن عوي دەپ ءوپ-وتىرىك سۇراپ جاتىرمىن…

قالاي بولعاندا دا تامارا ەمەس دەگەن تۇيسىك كۇندەلىكتى تانىستارىمنىڭ ءبىرى شىعار دەگەن ويعا جەتەلەيدى.

–        قويشى، ەرتاس… سەن ءومىرى وسىلاي… ادامدى اقىماق قىلىپ جۇرەتىنىڭ… قالاي جەتتىسى نەسى… ءوزىڭ سەكىلدى ءتۇسىن ىزدەپ كەتەتىن قاڭعىباس قوي دەيسىڭ بە؟ سارعايىپ ەكى كوزىم ءتورت بولىپ سەنى كۇتىپ وتىرمىن. تەرەزەدەن كورە سالا جۇگىرىپ شىقتىم… كەلمەستەي بولىپ كەتىپ ەدىڭ… قايتىپ ورالىپسىڭ عوي… – ەندى بۇرتيا باستادى. مەن ەندى ابدىراي باستادىم. ءتۇس ىزدەپ كەلگەنىم عوي راس… ال مىنا قىز ءتۇس ىزدەپ كەتتىڭ دەيدى. 

–        كەشىرىڭىز… قاتەلەسىپ تۇرسىز… مەن ءبىرىنشى رەت كەلىپ تۇرمىن بۇل اۋىلعا… – مەن ءار ءسوزىمدى نىقتاپ، نىعارلاپ ايتىپ جاتىرمىن.

–        ەرتاس، ەندى جىنىما تيە بەرمەشى مەنىڭ… ونسىز دا جالعىز بايىڭا يە بولماي نە ىستەپ وتىرسىڭ دەپ ەكى كەمپىر بىردەي كەلىپ شاشىمدى جۇلىپ كەتتى. نە سەن حابارلاسپايسىڭ… – سامبىرلاي سويلەپ جەڭىمنەن تارتقان قىزعا:

–        ءسىز… ءسىز شىنىمەن قاتەلەسىپ تۇرسىز…  – دەدىم مەن اڭتارىلىپ.

–        قانىمدى ىشپەشى ارى… بول ەندى ۇيگە كەتتىك. قۇمقالادان جالعىز اعام كەلە جاتىر ەكەن. سوعان داستارحان دايىندايمىن… – دەپ سۇيرەلەي باستادى.

–        مەن راس ايتىپ تۇرمىن… – دەپ تۇرعان ورنىمنان قوزعالماي تۇرعان ماعان:

–        بولدى… ءجۇرشى ەندى… مۇندا تاجىكەلەسىپ تۇرا بەرەمىز بە؟ ەلدەن ۇيات… – دەپ جالىنا باستادى. مەن تىپتەن ەشنارسەنى تۇسىنە نە تۇسىندىرە الار ەمەسپىن.

–        ءسىز شىنىمەن… – مەن ەندى ساسا باستادىم.

–        قۇداي-اي دەسەڭشى، وسى جىندىعا قور قىلىپ قويعان… وزىمە دە وبال جوق… ەسى اۋعان ەرتاسقا قاتىن بولىپ جىرعاماسسىڭ دەگەن تالايدىڭ بەتىنە تۇكىرىپ ەم… ەندى مىنە سونىڭ كيەسى اتىپ جاتىر مەنى… – قىز وتىرا قالىپ ەڭىرەپ جىلاي جونەلدى. نە ىستەرىمدى بىلمەي:

–        قويىڭىز بولدى، جىلاماڭىز – دەپ قولتىعىنان دەمەي بەرگەندە جولدىڭ قارسى بەتىندەگى ۇلكەن قاقپا شارق ەتىپ اشىلىپ ىشىنە ەڭگەزەردەي اقساقالدى شال:

–        ءاي،  قۇداي اتقان ەرتاس… تاعى جىلاتىپ جاتسىڭ با؟..

دەنەم ءدىر ەتە قالدى. تۇسىمە ۇنەمى كىرىپ جۇرگەن تامارا وسى دەپ ءوزىمدى قانشالىقتى سەندىرۋگە تىرىسقانىممەن، ارعى جان دۇنيەم قابىلداي الار ەمەس. مەن تاڭەرتەڭ ۇيدەن كەتىپ بارا جاتقاندا سارا وسىلاي باجىلداپ جىلاپ ارتىمنان جۇگىرگەن-تۇعىن. سوندا كورشى تاكەن شال:

–        ءاي قۇداي اتقان ەرتاس!.. تاعى جىلاتىپ باراسىڭ با – دەپ ايقاي سالعان-دى. تۋرا وسى داۋىس… وسى كەزدە ورنىنان اتىپ تۇرعان قىز:

–        ۇيات-اي… جاناردىڭ اتاسىنان ۇيالمايسىڭ با تىم قۇرعاندا… ءجۇر بول ەندى – دەپ دەدەكتىپ سۇيرەلەي جونەلدى. مەن نە دەرىمدى بىلمەي ارتىنان دەدەكتەپ ەرىپ كەلەم… ۇيگە كىرە بەرە:

–        جانىم-اۋ، سەن نە اۋرۋ بولىپ قالعانسىڭ با – دەپ باس سالىپ قۇشاقتاي الدى…

–        كەشىرىڭىز… – مەن قىز قۇشاعىنان سىتىلىپ شىعۋعا تىربانىپ جاتىرمىن.

–        قۇداي-اي… – دەپ قىز قايتادان شار ەتە قالدى.

–        ءسىز… – دەپ ارى قاراي نە ايتارىمدى بىلمەي داعدارىپ قالعان ماعان:

–        ساعان نە بولعان… جانىم-اۋ… ساعان اناۋ سايقالىڭ نە ىستەگەن… دۋالاپ العان با؟ ايتىپ ەدىم عوي ساعان سول شاعالالىعا بارماي-اق قويشى دەپ… ءوزىڭ دە ءبىر ءسوز تىڭدامايسىڭ… ءبىر تۇنەپ قانا ەرتەڭ قايتىپ كەلەم دەپ كەتىپ اپتا بويى جوعالدىڭ… – ەڭىرەي جىلاعان قىزدىڭ ءسوزى ەڭسەمدى ەزىپ بارادى… تۋرا سارانىڭ ءسوزىن ايتىپ تۇرعانداي…

–        مەن… مەن… – ارى قاراي ەشنارسە ايتا الار ەمەسپىن.

–        مەنى جىندى قىلاتىن شىعارسىڭ… – دەپ باجىلداعان قىز ءوز شاشىن ءوزى جۇلا باستادى.

–        جوق، مەن جىنداناتىن شىعارمىن… – دەدىم بوساعاعا سۇيەنە.

–        اپتا بويى قايدا ءجۇرسىڭ قاڭعىپ؟!. قايدا الگى ەرتەڭ قايتىپ كەلەم دەپ بەرگەن ۋادەڭ؟ – قىز كەلىپ جۇلقىلاپ جاتىر.

–        مۇندا ءبىرىنشى رەت كەلىپ تۇرمىن… سەنى ءبىرىنشى رەت كورىپ تۇرمىن. بۇگىن بارىپ ەرتەڭ قايتىپ كەلەم دەگەن ۋادەنى ساعان ەمەس ءوز ايەلىم ساراعا بۇگىن تاڭەرتەڭ بەرگەنمىن… – مەن قىزدىڭ ەكى قولىنان مىتي قىسىپ تەرەزە جاقتاعى كرەسلوعا اپارىپ وتىرعىزدىم.

–        ەسىڭ دۇرىس پا؟ ەرتاس… – قىز شاڭق ەتە قالدى.

–        راس ايتام… ساعان وتىرىك ايتىپ كەرەگى نە؟! – دەدىم مەن دە داۋسىمدى كوتەرىپ.

–        ادەيى ىستەپ تۇرسىڭ با؟ – دەپ قىز كرەسلودان تۇرىپ.

–        ءسىزدى ءبىرىنشى رەت كورىپ تۇرمىن… شاعالالىدان بۇگىن تاڭەرتەڭ شىقتىم. ءوز ۇيىمنەن… وسىندا تالوكپەگە تامارا دەگەن قىزدى ىزدەپ كەلدىم… – مەن بارىنشا تۇسىندىرۋگە تىرىسىپ جاتىرمىن.

–        قوينىڭداعى قاتىنىڭدى تانىماي الباستى باستى ما قۇداي! – داۋسى تۋرا سارانىڭ داۋسىنا ۇقساپ كەتتى.

–        سەن كىمسىڭ؟ – دەدىم ەركىمنەن تىس.

–        ەي، سورلى-اۋ، مەن سەنىڭ قاتىنىڭ تامارامىن… تامارا! – دەنەم ءدىر ەتە قالدى.

–        تامارا؟!. تامارا… – دەپ ىشىمنەن الدەنەشە قايتالادىم. مەن ونى تەك تۇسىمدە عانا كورەتىن-تۇعىم. ال بۇل سەنىڭ ايەلىڭمىن دەيدى… تىپتەن سەنە الار ەمەسپىن… مەنىڭ تامارام باسقا ادام… باسقا بولاتىن.

–        ءوزىڭ ەكى جىل ارتىنان قالماي جابىسىپ ءجۇرىپ العان تاماراڭ… – مەن ەندى شاتاسا باستاعاندايمىن. الدىمداعى تۇرعان بەيناتىس ايەلدىڭ بەتىنە قاراپ:

–        سەن مەنىڭ ايەلىم ەمەسسىڭ! – دەدىم.

–        جوق، سەنىڭ ايەلىڭمىن… – دەدى ايەل ءوڭى توتىعىپ.

–        جوق، سەن ەمەسسىڭ! ول باسقا تامارا… – مەن ساسقالاقتاي باستادىم.

–        نە باسقا تاۋىپ العانىڭ بار ما؟ وندايىڭ بولسا باسىمدى قاڭعىتپاي شىنىڭدى ايت!.. – جاڭا عانا ءجۇزى جايناي قالعان ايەل ەندى سۇرلانا قالدى.

–        تامارا، اينالايىن، سەن تاماراسىڭ عوي… – دەدىم مەن باسقا نە ايتارىمدى بىلمەي.

–        ءيا، مەن تامارامىن… مەن سەنىڭ اق نەكەلى قاتىنىڭ تاماراڭمىن… – جىندانىپ كەتكەندەي مەنى جۇلقىلاي باستادى…

–        توقتا، سابىر ەت، تامارا! ەكەۋمىز بىرگە تۇسىنىسەيىك… – دەدىم مەن بارىنشا سابىرلى بولۋعا تىرىسىپ.

–        تۇسىنىسەتىن نەسى بار… قوينىڭداعى بايىڭ اپتا بويى جوعالىپ كەتەدى دە، كەلىپ الىپ سەنى تانىمايمىن دەيدى… – ول ەندى ەگىلىپ جىلاي باستادى.

–        مەن ءۇشىن دە سۇمدىق جاعداي… – مەنىڭ اۋزىما باسقا ءسوز تۇسپەدى.

–        ءيا، سۇمدىق… – ەندى ول جىندانعان ادامداي شاڭقىلداپ كۇلە جونەلدى… – وسى سەن مەنى جىنداندىرۋ ءۇشىن ادەيى ىستەيسىڭ بە؟! مەنى جىنداندىرعاننان نە تاباسىڭ ال…

–        تامشى، سەن تىڭدا! مەنىڭ تۇسىمە كىرىپ مەنى شاقىرعان تامارا سەن ەمەس ەكەنىڭدى جۇرەگىم سەزىپ تۇر – دەدىم ونىڭ قوس قولىنان ۇستاپ تۇرىپ.

–        ءيا، تىڭدايمىن… قاشان سەنى تىڭداماعان جەرىم بار ەدى… سەنى تىڭدايمىن دەپ باقاداي شۋلاعان توركىنىممەن دە ارالاسا الماي وتىرمىن… سەنى تىڭدايمىن دەپ بارلىق تۋىس-تۋعان جاقىندارىمنان باز كەشتىم… قاشان سەنى تىڭداماپ ەدىم، ال ايتشى… – ول سامبىرلاپ سويلەي جونەلدى.

–        تامشى، مەن قايتالاپ ايتايىن ساعان… مەن سەنى ءبىرىنشى رەت كورىپ وتىرمىن… – دەدىم كوزىنە قادالىپ.

–        تۋ، ەرتاس! – ول قولىن تارتىپ الىپ كەرى اينالىپ كەتتى.

–        ءيا، مەن ەرتاسپىن… ايەلىمنىڭ اتىنىڭ سارا ەكەنى دە راس… – دەگەن ماعان:

–        قۇداي-اۋ، كوزىڭ ىلىنە سارا!  سارام مەنىڭ… شاعالالىعا بارام ساعان… دەپ جۇيكەمدى جۇقارتقانىڭ ازداي ەندى كەلىپ ايەلىمنىڭ اتى سارا دەپ تۇرعانىڭ نە سۇمدىق… – تامشى تاۋسىلا سويلەدى.

–        مەنىڭ ايەلىم سارا! – دەگەن ماعان:

–        نە دەپ كەتتىڭ ءوزى؟.. – دەپ سۇراۋلى جۇزبەن قاراپ تۇر.

–        مەنىڭ ءتۇسىمدى ىزدەپ كەلدىم بۇل جاققا… – دەدىم تۇسىندىرمەك بولىپ.

–        قۇداي-اي… اپتا بۇرىن ءتۇسىڭدى ىزدەپ كەتىپ ەدىڭ عوي… قۇرىسىنشى سول ءتۇسىڭ… – ول قايتادان گويگويلەي جونەلدى.

–        ونى قايدان بىلەسىڭ؟ – دەدىم مەن دە تاڭىرقاپ.

–        تۇسىڭە ءتۇن سايىن سارا دەگەن قىز كىرىپ… شاعالالىعا كەتكەنسىڭ… – دەدى ول.

–        جوق، مەن شاعالالىدان كەلدىم. تۇسىمە كىرگەن تامارا دەگەن قىزدى ىزدەپ، – دەدىم ونىڭ ءسوزىن تۇزەتىپ.

–        ەرتاس! – ول شاڭق ەتە قالدى.

–        ءيا! – دەدىم مەن سەلك ەتىپ بارىپ بويىمدى تەز جيناپ.

–        سەنىڭ ەسىڭ شىنىمەن اۋىسقان شىعار… – دەدى تاۋسىلا سويلەپ.

مەن نە دەرىمدى بىلمەي تەرەزەنىڭ الدىنداعى ماناعى تامارانى وتىرعىزعان كرەسلوعا ءوزىم بارىپ وتىردىم.

مەن ءۇشىن بەيتانىس ايەل مەنى ءوز كۇيەۋىم دەپ زىر جۇگىرىپ ءجۇر. جىلاي ءجۇرىپ داستارحان ازىرلەدى دە اسقا شاقىردى. مەن ەرىكسىز داستارحان باسىنا كەلىپ شاي الدىم. داستارحان ۇستىندە تامارا:

–        قۇمقالادان باتىل اعام كەلەمىن دەپ حابار ايتىپتى… سەنىڭ كەلگەنىڭ قانداي جاقسى بولدى… كۇيەۋ بالا قايدا دەپ سۇرايدى عوي… كەشكە دەيىن كەلىپ قالاتىن شىعار… قۇداي ءۇشىن اعام كەتكەنشە ەشنارسەنى شالدىرماي تۇرا تۇرشى… مەنەن باسقا ءبىر تامارانى ىزدەيسىڭ بە؟ ءتىپتى اعام كەتكەن سوڭ سول ساراڭا قايتا كەتىپ قالساڭ دا ءوز ەركىڭ… قۇلىڭ بولايىن سەنىڭ، وسى مەنىڭ ءبىر تىلەگىمدى ورىنداشى… ءوزى زاعيپ بولعانىمەن كوكىرەگى وياۋ ادام… كوڭىلىنە كىر تۇسىرمەي جىبەرەيىن… – دەدى جالىنىپ.

مەن تاماراعا شاعالالىدان بەرى قۇمقالادان كەلگەن باتىل دەگەن جىگىتتىڭ كولىگىمەن كەلدىم، ەكى اياعى جوق بولسا دا بارلىق تەتىكتى قولىمەن باسقارىپ اق كولىكتى جۇيتكىتەدى ەكەن… – دەپ ەدىم تامارا ماعان قاراپ:

–        ەستەر، وسى اۋسارلىعىڭ دا جەتەر. باتىل اعام قالاي كولىك ايداي الادى… ونىڭ ەكى كوزى بىردە كورمەيتىن زاعيپ قوي دەدى…

مەنىڭ ەندى كوزىم قاراۋىتىپ باسىم اينالا باستادى… ىشىمنەن كۇبىرلەپ سارا، شاعالالى، تامارا، تالوكپە… باتىل… – دەپ جاتىرمىن.

ءتىلىمنىڭ ۇشىندا تاعى بىردەمە تۇرعانداي… ايتا الار ەمەسپىن…

Submit a Comment

Object moved

Object moved to here.