Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Scroll to top

Top

Rigth now get betting bonus from bookmakers
پىكىر جوق

ناتريۋمورت

ناتريۋمورت
admin
  • On قاڭتار 7, 2020

بەتىمە تۇسكەن كۇننەن، الدە ۇيقىم قانعاننان ويانىپ كەتتىم. كەشەگى سونشالىقتى ىشكەنىمدى ويلاپ، ورنىمنان تۇرا المايتىن شىعارمىن دەپ ويلادىم. جوق، سەرگەك سەكىلدىمىن. تىپتەن اراقتى ارتىق ىشكەن كۇننىڭ ەرتەڭىندە تاڭدايىڭدى قۇرعاتىپ، جانىڭدى قيناپ تۇراتىن ءشول دە، باسىڭنىڭ ىشىنە الدەبىر قورعاسىن قۇيىلىپ كەتكەندەي زەڭدىرەتىن اۋرۋدا جوق. بىردەن ەركەنى ىزدەدىم. جالعىز جاتىر ەكەم. ەركەنىڭ ماستەرسكويى ەمەس. ءوزىمنىڭ كەشەگى تۇسكەن قوناق ۇيىمدە. شىعا بەرىستەگى كىشى بولمەدە تەلەديدار سويلەپ تۇر. شاماسى كەشە شىعىپ بارا جاتىپ ءوشىرۋدى ۇمىتىپ كەتسەم كەرەك. الدە تۇندە كەلگەن سوڭ قوسقان شىعارمىن. ويىما ەشنارسە تۇسەر ەمەس. ەندى كەشەگى كەشتى باسىنان ءبىر-بىرلەپ ەسىمە تۇسىرە باستادىم. ۇزاق ۇشقان سامولەتتان شارشاڭقىراپ تۇسكەم. الدىن-الا تاپسىرىس بەرىپ قويعان قوناق ۇيگە تۇسە سالىپ، جۋىنىپ-شايىنىپ الدىمدا رەسەپشىننەن «جاقىن ماڭدا قاي جەردە جاقسى رەستوران بار» دەپ سۇراعام. «جايىقتىڭ جاعاسىندا. وسىدان شىعا وڭعا بۇرىلىپ جارتى شاقىرىمداي جۇرسەڭىز بولدى. الدىڭىزدا…» دەگەن رەسەپشىنگە راحمەتىمدى ايتىپ، سوندا تارتقام. رەستوراننىڭ ىشىندە ادام ونشا كوپ ەمەس. ستولداردىڭ كوبى بوس. اۋەلدە ءبىر ستولعا وتىرايىن دەپ وقتالدىم دا ءبارىبىر جالعىزبىن، وناندا باردا وتىرا بەرەيىن دەپ شەشكەم. بارمەنگە اسا قۋاتتى اراققا تاپسىرىس بەرىپ، ارنايى رۋمكادان ۇلكەن ستوۆكا الدىرىپ سونىمەن ءىشىپ وتىرعام.
– ەگەر ون ەكىنشى ستوۆكادان ءوتىپ كەتسە، ساعان بەرەم!
– جوق، وتە المايدى… ويلاساڭشى، قازىردىڭ وزىندە جەتىنشىسى شايقالا باستادى…
بارعا جاقىن ۇستەلدە وتىرعان ەكى ايەلدىڭ ءسوزى جۇيكەمە تيە باستادى. بيىك ورىندىقتىڭ ۇستىنەن موينىمدى سوزىپ سىرتقا قارادىم. اشىق تۇرعان تەرەزەدەن وزەننىڭ سالقىن سامالى بەتكە ۇرادى. وزەن جاعاسىنداعى قوپالى قامىستىڭ بورىق ءيىسى مۇرنىما كەلىپ تۇشكىرىپ جىبەردىم.
– ساۋ بولىڭىز، مىرزا جىگىت! – ماناعى ايەلدىڭ ءبىرى سىڭعىرلاي ءتىل قاتتى. مەن موينىمدى بۇرماستان:
– راحمەت، ءوزىڭىز دە… – دەپ الدىمداعى بوساپ قالعان رومكەنى بارمەنگە قاراي سىرعىتتىم.
– زاكۋسكا المايسىز با؟ – بارمەن اراقتى رومكەگە بالىق كوزدەندىرىپ قۇيىپ جاتىپ.
– راحمەت! كەرەك ەمەس… – دەدىم مەن قايتادان سىرتقا كوز تىگىپ.
– زاكۋسكاسىز ەرتەڭ قيىن بولادى… – بارمەن نەشىنشى رەت ەسكەرتىپ جاتىر. مەن اقىرىن كۇلدىم دە:
– ەرتەڭگىنى ويلارعا شاما جوق… ءيا، ايتپاقشى جايىقتىڭ جاڭا اۋلانعان اق سازانى بولسا… مۇمكىن… – دەدىم ءتىلىم تاڭدايىما جابىسا تامسانىپ.
– كەشىرىڭىز… ءسىز سىرتتان كەلگەنسىز عوي… بۇل مەزگىلدە جايىقتىڭ جاعاسىنداعى رەستوران بارلاردىڭ بارلىعى بالىق ەتىن پايدالانبايدى… – بارمەن ماعان تاڭدانا قاراپ تۇر. قانشا الىس-جاقىن.
– سەبەپ؟ – دەدىم مەن ەش ماقساتسىز سۇراق قويىپ.
– سونداي قاعيدا! – دەدى ول دا يىعىن قيقاڭ ەتكىزىپ. ەندى قىزىعا باستاعاندايمىن.
– تۇسىنبەدىم؟ – دەدىم بارمەنگە ارى قاراي ءتۇسىندىرىپ جەبەر دەگەندەي ەمەۋرىنمەن.
– تۇسىنبەيتىن تۇگى جوق… بيىل كوكتەم جاي شىقتى… ۋىلدىرىق شاشۋ ۋاقىتى ەندى باستالدى… كىمدە-كىم جايىقتىڭ جاعاسىندا قانداي دا ءبىر بالىق ەتتىن پايدالانسا، نە ورتەنىپ، نە باسقالاي ءبىر زاۋالعا تاپ بولادى… – دەدى دە، جانىنا كەلگەن داياشىعا باردان قاز مويىن شاراپتى الىپ بەرىپ جاتىپ.
– قىزىق ەكەن! – دەدىم مەن شىنىمەن تاڭ قالىپ. وسى كەزدە ماناعى ارت جاعىمدا وتىرعان ايەلدەردىڭ ءبىرى:
– شاماسى سۋسىز جەردەن كەلگەن بولارسىز؟ – دەپ جانىما كەلدى. اپپاق كويلەگى تىزەسىن جارتىلاي جاپقان سۇڭعاق بويلى، تالدىرماش، اققۇبا ءوڭدى كەلىنشەك مەنىمەن قاتارلاسا وتىردى. وسى كەزدە جانىنداعى قۇربىسى:
– ايشا، ول ءالى ون ەكىنشى ستوۆكانى العان جوق… كەلىسىپ ەدىك قوي… سول ون ەكىنشى ستوۆكادان امان وتسە عانا ساعان بەرەمىن… – دەپ سىقىلىقتاپ كۇلدى.
– مەنى سىرتىمنان يەمدەنىپ العان ءسىز كىمسىز… – داۋسىمدا ءزىل بولماسا دا، بارىنشا سالماقتى ءۇن قاتىپ، ارت جاقتاعى ۇستەلگە بۇرىلدىم. مانادان بايقاماعان ەكەنمىن، ەكى بەتى الاۋراي قىزارىپ، ميىعىنداعى شۇڭقىرىنا ايەل زاتىنىڭ بار سۇلۋلىعىن جيناعان كەۋدەسى تومەن قىزىل كويلەگىنىڭ جاعاسىمەن توق ومىراۋى تەپسىنىپ جارتىلاي كورىنىپ وتىرعان ادەمى ايەل سۇلۋلىعىمەن كوزىمدى قارلىقتىرىپ جىبەرگەندەي بولدى. مەن كوزىمدى جۇمىپ، قايتا اشتىم. سۇيرىك ساۋساقتارىمەن قىل مويىن بوكالدى شىر اينالدىرا ويناتىپ وتىرعان ايەل:
– ابايلاڭىز، بەيتانىس جىگىت… جۇمعان كوزىڭىزدى اشپاعانىڭىز دۇرىس… عاشىق بولىپ قالاسىز – دەدى اپپاق مارجانداي تىستەرىن جارقىلداتا ساقىداي كۇلىپ.
– قۇرىدىم… ەركە سەنىڭ بەتىڭە پارەنجى جاۋىپ قويۋىم كەرەك ەدى… ەندى ماعان جوق… – دەپ جاڭاعى مەنىڭ جانىما كەلىپ وتىرعان اق كويلەكتى كەلىنشەك ورنىنا كەتتى. مەن بارمەنگە قاراپ:
– بۇلار كىم؟ – دەدىم سىبىرلاپ.
– ءسىزدىڭ جانىڭىزعا كەلگەنى مۋزىكانت، ال اناۋ وتىرعان ادەمىسى سۋرەتشى… بىراق بايقاڭىز… ول كىسى اۋىرادى… كادىمگىدەي كوتەرىلىپ اۋىرادى… ءار جىلى كوكتەمدە…– دەدى ەستىلەر-ەستىلمەس ۇنمەن. تۋ سىرتىمنان ەكەۋىنىڭ قادالىپ قاراپ وتىرعانىن سەزگەندەي بولدىم. ەكەۋىنىڭ كوزدەرى وڭمەنىمنەن ءوتىپ كەتەردەي…
مەن ارتىما بۇرىلدىم. ءيا، ەكەۋى دە بەدىرەيىپ، بەزىرەيىپ قالعانداي. قىزىل كويلەكتى كەلىنشەكتىڭ جالىن ويناعان جانارىمەن تۇيىسە قالىپ، كوزىمدى ەرىكسىز قايتا جۇمدىم.
بارمەننىڭ كوتەرىلىپ اۋىرادى دەگەن ءسوزى قۇلاعىمنىڭ تۇبىندە ۇزىلمەي ەستىلىپ تۇرعانداي… «مۇمكىن ەمەس! وتىرىك! ساپ-ساۋ وتىر عوي» دەدىم ىشىمنەن كۇبىرلەپ.
– ايتتىم عوي… ماعان قاراماڭىز… عاشىق بولىپ قالاسىز!.. – ول ورنىنان تۇرىپ، جانىما كەلىپ، اپپاق بىلەگىن يىعىما سالىپ:
– ەندى تانىسۋعا بولار؟ – دەدى سىقىلىقتاي كۇلىپ.
– مەن… مەن اسقارمىن… – دەدىم مەن تۇتىعىپ بارىپ، – ال ءسىز كىمسىز؟
– مەن ەركەمىن… ال قۇربىم… مەنىڭ سۇلۋ قۇربىممەن تانىسقىڭىز كەلمەي مە؟ – كۇلەگەش كەلىنشەك تاعى سىقىلىقتاي كۇلدى.
– جوق… كەرەك ەمەس… – مەن ەسىمنەن تانا جازداپ وتىرمىن. ەركەنىڭ يىعىمداعى قولى ەندى موينىما ورالا باستادى. دەنەم ءورت بولىپ جانىپ بارا جاتقانداي بالقىپ بارامىن.
– نە ىشەسىز؟ – دەدىم مەن باسقا ءسوز تاپپاي.
– ۆيسكي… مۇزبەن… سىزگە سەرىك بولايىن… – دەدى ول قىمسىباي-اق. ۆيسكي قۇيا بەرەيىن بە دەگەندەي بارمەن ماعان قارادى.
– ءيا، قۇيىڭىز… جاقسىسىنان… مۇزىمەن… – دەدىم مەن.
– نەگە جالعىز؟ – دەگەن ەركەگە:
– بۇل قالاعا بۇگىن عانا ءتۇستىم… ەشقانداي تانىسىم جوق… – دەپ شىنىمدى ايتتىم.
– نەگە تانىسىڭ جوق… ەندى بار… مەن بارمىن… – دەدى ەركە تاعى سىقىلىقتاي كۇلىپ.
– راحمەت! – دەدىم مەن ريزاشىلىعىمدى ءبىلدىرىپ.
– ەندى دۇرىستاپ تانىسايىق… – دەگەن ەركەگە:
– اتىم اسقار… الاتاۋ قالاسىنانمىن… وسىندا جۇمىس بارىسىمەن كەلدىم… – دەدىم.
– ەركە! اتىم دا، ءوزىم دە ەركەمىن… وسى جايىقتىڭ تۋماسىمىن… ءومىرىم جايىقتىڭ سۋرەتىن سالۋمەن ءوتىپ جاتىر… – دەدى ماعان ەمىرەنە قاراپ:
– جايىقتان باسقا سۋرەت سالا المايسىز با؟ – دەدىم مەن ەش ماقساتسىز سۇراق قويىپ.
– ەندى سالامىن… ءسىزدىڭ سۋرەتىڭىزدى سالامىن… – دەدى ەركە شاڭقىلداي كۇلىپ. مەن ۇيالىپ قالدىم.
– كەرەك ەمەس…
– نەگە؟
– ءوزىمدى ناتيۋرمورت رەتىندە ەلەستەتە المايمىن… – دەدىم كۇلگەن بولىپ.
– جوق، سىزدەن كەرەمەت كارتينا جاسايمىن… – دەدى ەركە ەكىلەنە.
– كەرەك ەمەس! – دەدىم مەن قايتالاپ.
– جوق، كەلىسىم بەرەسىز… ءسىزدى بۇگىن تۇندە-اق سالاتىن بولامىن… – دەدى ەركە دە قويماي.
– جوق! – دەپ قانشا قاشقالاقتاعانىممەن، موينىما اسىلا كەتىپ، ەرنىمدى سوزا تاڭدايىنا تارتىپ تامسانا سۇيگەن ەركە ەندى كوزىمە تىكە قاراپ:
– اسقار… بۇگىن مەن ءسىزدىڭ كارتيناڭىزدى سالاتىن بولامىن… بوسقا قارسىلاسپاڭىز… ماقۇل دەڭىز! – دەپ قايتادان جانىمدى بالقىتىپ، ەمىرەنە ءسۇيدى. مەن ەرىكسىز باس يزەدىم.
– قايدا ءتۇستىڭىز؟ – دەپ موينىما اسىلىپ وتىرعان ەركەنىڭ اش بەلىن قۇشاقتاي:
– الىس ەمەس… اقجايىق قوناق ۇيىنە… ادەيى داريا جاعاسىنا جاقىن جەرگە ءتۇستىم… – دەدىم.
– ماعان دا الىس ەمەس… سول ماڭدا ماستەرسكويىم دا، ءۇيىم دە جاقىن… – دەپ ۇلبىرەگەن ەرنىن بەتىمە تيگىزدى. مەن ەندى ءوزىمدى ۇستاي الماي قالدىم. ەش قىمسىنباستان ەركەنىڭ ەرنىنە جابىستىم… مانادان ىشكەن اراقتىڭ بۋىنا ەركەنىڭ ەرنىنىڭ بال ءدامى قوسىلىپ بالقىپ بارامىن…
ەرسى قىلىعىمىزعا ەجىرەيە قاراعان بارمەندى ەلەگەمىز جوق. سۇيىسە ءجۇرىپ ەسەپتى جاپتىق تا، ەركەنىڭ ۇيىنە قاراي كەتتىك. جول ورتاعا دەيىن بىرگە كەلگەن ايشا:
– ەركە، ءوتىنىش… ەرتەڭگە ماعان قالدىرارسىڭ… – دەدى ايارلانا كۇلىپ.
– جوق، سەنىمەن بولىسە المايمىن، قۇربىم، رەنجي كورمە! – ەركەنىڭ شاڭقىلداپ كۇلگەن كۇلكىسى تۇنگى تىنىش اسپاندى تىتىرەتىپ جىبەرگەندەي بولدى.
ەركەنىڭ ماستەرسكويى تۋرا مەن جاتقان قوناق ءۇيدىڭ تۇبىندە ەكەن.
ىشكە اۋەلى ءوزى كىرگەن ەركە شىراقتى جاقتى. قۇرۋلى مالبورتتار ىلىنگەن كارتينالار كوزدىڭ جاۋىن الادى. مەن تاڭ-تاماشا بولىپ جان-جاعىما الاقتاي قاراي باستاپ ەدىم، ەركە شىراقتى السىرەتتى دە، جانىما كەلىپ، تۋ سىرتىن بەرىپ تۇرا قالدى.
سوسىن سول قولىمەن ارتىندا تۇرعان مەنىڭ قولىمدى ۇستاپ، جاۋىرىنىنا اپاردى دا:
– اعىتساڭشى ەندى… – دەدى قيىلا. مەن ەش ويلانباستان ەركەنىڭ كويلەگىنىڭ سىرتپاسىن تومەن تارتتىم دا، ءوزىم دە شەشىنە باستادىم. بولمەنىڭ تۋرا ورتاسىندا تۇرعان كەڭ ديۆانعا ەركەنى جاس بالاشا تۋ سىرتىنان قۇشاقتاپ كوتەرىپ الىپ كەلدىم. اراداعى القىنىس تىم ۇزاققا سوزىلدى… ابدەن دىعدىرىمىز قۇرىپ، ەكەۋىمىز دە ەكى جاققا شاشىلىپ قالعانداي بولىپ جاتىرمىز… اۋەلگى ءسوزدى مەن باستادىم:
– ەركە! – دەدىم.
– اۋ… – دەدى ەركە ناراۋ.
– مەنىڭ سۋرەتىمدى سالمايسىڭ با؟
– اينىپ قالدىم.
– نەگە؟
– سەن ماعان كەرەكسىڭ.
– نە ءۇشىن؟
– تۋرا وسىلاي جاتقانىمىز ءۇشىن.
– تۇسىنبەدىم…
– مانا بارمەن ايتتى عوي… – دەدى ەركە سىبىرلاي. جۇرەگىم زىرق ەتە قالدى. سونشالىقتى اقىرىن سىبىرلاپ ايتقان ءسوزدى قالاي ەستىپ قويدى دەپ. ءۇنسىز ءبىراز جاتتىم دا:
– مەن وعان سەنبەيمىن… – دەدىم ءوزىمدى بارىنشا سالماقتى ۇستاپ.
– وكىنىشكە قاراي سەنۋىڭە تۋرا كەلەدى… ول راس ايتادى… مەنى بۇكىل قالا بىلەدى… سوندىقتان دا مەنىمەن جالعىز بولەم ايشادان باسقا ەشكىم ارالاسپايدى… سول ءۇشىن دە سەنىڭ كارتيناڭدى سالماي، الىپ قالايىن دەپ شەشتىم… – ەندى ول ەگىلىپ جىلاي باستادى. وعان جانىم اشىدى. وزىمە قاراي تارتىپ، ەرنىنەن ءسۇيدىم. دەگەنمەن، دەنەم ءبىر ءتۇرلى تىتىركەنگەندەي…
– اسقار، ساعان نە بولدى… قورقىپ جاتسىڭ با؟ – دەدى ەركە بەلىمە وراتىلا.
– جوق… جاي توڭىپ جاتقان شىعارمىن… مىنا جەر سالقىن ەكەن… – دەدىم وزىمشە جال تاۋىپ.
– جارايدى، اسقار… سەن شىنىمەن قورقىپ جاتساڭ، وندا تۇرايىق… مەن سەنىڭ كارتيناڭدى جازايىن… قازىر… – دەپ ورنىنان تۇرعان ەركە انادايدا تۇرعان توڭازىتقىشتى اشتى دا، ىشىنەن الدەبىر قۇتى الىپ ۇستەلدىڭ ۇستىندە تۇرعان ستاكانعا قۇيادى دا، ماعان الىپ كەلىپ:
– مىنانى ءىشىپ ال… جايلانىپ قالاسىڭ… – دەدى. مەن ەش ويلانباستان ءسال اشقىلتىم ءدامى بار سۋسىندى باسىما ءبىر-اق كوتەردىم. شىنىمەن دە سەرگىپ قالعاندايمىن… تۇرىپ كيىنبەك بولىپ ەدىم ەركە:
– جوق كەرەك ەمەس. تۋرا وسىلاي وتىرا بەر… وسى قالپىڭدا ادەمى… – دەدى قيىلا قۇرۋلى مالبورتىن مەنىڭ قارسى الدىما اكەلىپ قويىپ جاتىپ.
مەن ءۇنسىز ەركەگە قاراپ وتىرمىن. ۇستىندە لىپاسى جوق ەركە بوياۋلاردى ءبىر- بىرىنە قوسىپ ارالاستىرىپ وتىر. تىپتەن سۇلۋلىقتىڭ وسىنشاما عاجاپ بولاتىنىنا تامسانىپ وتىرمىن. ەندى بالبىراپ كوزىمە ۇيقى تىعىلا باستاعانداي. ماۋجىراپ كوزىمدى اشا الماي قيسايىپ بارامىن. دۇرىستالىپ وتىرايىن دەسەم دە، دەنەم يكەمگە كەلەر ەمەس. ءالسىن-ءالسىن مانادان ەزىپ ارالاستىرىپ وتىرعان بوياۋلاردى ەندى جالاڭاش دەنەسىنە جاعىپ جاتقان ەركەنى كوزىم شالىپ قالادى.
– ەركە، مەنىڭ كوزىمە ۇيقى تىعىلىپ بارادى… كارتيناڭدى سوسىن جازشى… – دەگەندى زورعا ايتىپ سول جاعىما قاراي قيسايىپ قۇلاي كەتتىم. سوڭعى رەت بار كۇشىمدى جيىپ كوزىمدى سىعىرايتىپ زورعا ءبىر اشقانىمدا قارسى الدىمدا قولىندا وتكىر كينجالى بار ەركەنى كوردىم. ارى قاراي ەشنارسە ويىما تۇسەر ەمەس.
ورنىمنان تۇرىپ تەرەزەگە باردىم. انادايدا ەركەنىڭ ماستەرسكويى مەنمۇندالاپ كورىنىپ تۇر، الدىندا بەس-التى پوليتسيا كولىگى تۇر. نە بولدى ەكەن دەپ الاڭداي باستادىم. كيىمىمدى كيىپ بارىپ بىلمەك بولىپ توسەكتىڭ استى-ءۇستىن قارادىم. جەر جۇتقانداي جوق. ماستىقتا تىرجالاڭاش كەلگەن شىعارمىن دەپ ءوز-وزىمنەن قىسىلا باستادىم. تەرەزەگە قايتا بارعانىمدا ەكى قولتىعىنان ەكى پوليتسەي قولتىقتاعان ەركەنى كەشەگى قان قىزىل كويلەگىن كولبىرەتىپ كولىكتەرىنە قاراي الىپ بارا جاتتى.
وسى كەزدە اۋىزعى بولمەدەگى تەلەديداردان «بۇگىن قالامىزدا سۇمدىق وقيعا ورىن الدى. كوپتەن بەرى كوتەرىلىپ اۋىرىپ جۇرگەن سۋرەتشى قالا قوناعىنىڭ دەنەسىن پارشالاپ تاستاپتى» دەگەندى ەستي سالا جۇگىرىپ كەلىپ تەلەديدارعا ءۇڭىلدىم.
تىكەلەي ەفير جۇرگىزىپ تۇرعان ءتىلشى كەشەگى ەركەنىڭ ماستەرسكويىنىڭ ىشىندە تۇر. قابىرعاداعى سۋرەتتەردەن بىردەن تانىدىم. قۇرۋلى تۇرعان مالبورتقا كامەرا بۇرىلعاندا شىڭعىرىپ جىبەرە جازدادىم. مالبورتتاعى كەنەپكە ادام دەنەلەرى قول-اياعى بولەك-بولەك پارشالانعان كۇيىندە سالىنىپتى. ءتىپتى ۇستىڭگى بۇرىشىنا سالىنعان ادام باسىنىڭ ەكى جاعىنا كوز، قۇلاق-مۇرىندارىن قانى اعىپ جاتقانداي قىلىپ سالعان ەكەن.
كامەرا ەندى كەرى بۇرىلىپ كەشەگى ءبىز جاتقان ديۆانعا باعىتتالدى. ديۆاننىڭ ۇستىنە اقشىل ماتا جابىلىپتى. ماتانىڭ ويدىم-ويدىم جەرىنەن سىرتقا تەپكەن قاننىڭ ءتۇسى قاراۋىتا كۇرەڭىتىپ بارىپ جايىلا سولعىنداپ كەتىپتى. ءجۋرناليستىڭ جانىندا تۇرعان پوليتسەي ديۆاننىڭ جانىنا بارىپ، ماتانى سىلكە تارتىپ جۇلىپ العاندا مەن ەسەڭگىرەپ جۇرەلەپ وتىرا كەتتىم. دياننىڭ ۇستىندە تۋرا كەنەپكە سالىنعان سۋرەتتەگىدەي دەنەم پارشا-پارشاسى شىعىپ ءوزىم جاتىر ەكەنمىن.

كەلەسى شىعارما

This is the most recent story.

Submit a Comment

Object moved

Object moved to here.